Doda w nowym domu

Doda w nowym domu

Spotkanie z Dodą

To nasze drugie spotkanie z Dodą – czarną z białymi miejscami na ciele suczką o wyglądzie dojrzałej labradorki. Jest mniejsza od Barona Borysa, ale równie solidnie zbudowana. Wieczorem odwiedzili nas Panie i Pan Mariusz z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział we Włocławku. Zabrali ze sobą Dodę, aby sprawdzić, jak zareagują na jej widok nasze psiaki i czy zaakceptują jej obecność w stadzie. Po dość nieoczekiwanym i zupełnie nieplanowanym dołączeniu do naszej watahy maleńkiego Czekoladowego Czarusia jeszcze chcemy i powinniśmy dołączyć  jednego dużego psa.

Akurat kończyłem rozpalanie ognia w kotłowni i przygotowywałem drewno do kominka, gdy Małgosia powiedziała mi, że za chwilę będą u nas mili i oczekiwani Goście. Rzeczywiście, nie zdążyłem wyjść z kotłowni, gdy szczekanie stróżów naszego domu i podwórka oznajmiło, że ktoś się pojawił przed bramą. Pani Edyta, Pani Celina i Pani Ania z Córeczką oraz Pan Mariusz, trzymający na smyczy Dodę. Gdy doszedłem do bramy, by wpuścić naszych gości, Borys i Elza zaczęli ostro szczekać na Dodę. Ta nie pozostawała im dłużna. Doda to ładny i miły pies. Przywiązałem Borysa do płotu, a Małgosia założyła smycz Elzie i wpuściliśmy Panie na podwórze oraz zaprosiliśmy do domu na kawę. Potem postanowiliśmy pójść na krótki spacer, ażeby nasze psy zaczęły proces poznawania Dody na neutralnym terenie. Małgosia wzięła na smycz Barona Borysa, a ja – Lady Elzę. I ruszaliśmy naszą piękną uliczką za Panem Mariuszem prowadzącym Dodę. Zewsząd towarzyszyły nam  różne reakcje psów: przyjazne merdanie ogonkami i głośne groźne szczekanie. To ulica, przy której mieszkają miłośnicy zwierząt. Mamy tym razem szczęście, bo jak dotąd nie spotkaliśmy się ze strony mieszkańców okolicznych domów z żadną nieprzychylną reakcją, a wręcz przeciwnie z licznym dowodami sympatii, okazywanymi nam i naszym psom.

Elza był pobudzona i niespokojna. Borys szedł jak zwykle dostojnie i spokojnie. Małgosia podchodziła ostrożnie z Borysem i pozwalała na obwąchanie się z Dodą, a ja czekałem z Elzą w pobliżu miejsca konfrontacji. Po chwili nasza Lady zaczęła podchodzić do Dody. Początek był miły, ale po chwili Elza zaczęła warczeć na swoją nową koleżankę. Trzeba było je od siebie oddalić. Pomawiamy kilka prób. I powracamy na nasze podwórka, trzymając i na nim psy na smyczach. Widać jednak, że Doda czuła się tutaj całkiem dobrze.  Małgosia zabrała Elzę do mieszkania, a ja przywiązałem Borysa do płotu i patrzeliśmy, co będzie się działo dalej. Małgosia uważał , że należy spotkanie powtórzyć w niedzielę, żeby zyskać czas na uważną obserwację reakcji naszych psiaków na Dodę.

Najbardziej przyjaźnie na Dodę zareagował Czekoladowy Czaruś. Gdy wspólnie wypiliśmy herbatę, a dzieciaki bawiły się z Elzą i Czarusiem, postanowiliśmy zejść na dół, by popatrzeć na Dodę i Czarusia radośnie biegających  po podwórku i garażu. Oczywiście, jak Państwo zapewne zauważyliście, nic nie wspominam o Pysi. Trzeba było zamknąć ją w naszej sypialni, bo i na podwórku i w salonie awanturowała się, oczywiście głośnio wszystkich obszczekiwała. To spotkanie najwyraźniej nie było na jej psie nerwy, jakby powiedziała Małgosia, często żartobliwie komentując zachowanie, a zwłaszcza przybierane przez Pyśki pozy, ponieważ nie mogła w tej chwili udać się zagranicę, więc ostentacyjnie położyła się na naszym nowym łóżku i zasnęła. To chyba najlepsza rekcja zazwyczaj zazdrosnej o swoja Panią suni.

Co to kochać

Zwyczajny poniedziałek. Przypomniałem sobie, patrząc zza płota na nasze kochane psiaki wiersz, który dawno temu napisałem:

Mirosław Antoni Glazik (M.A.G.)

CO TO KOCHAĆ

może kochać
to zbierać ciepłą rączką dziecka
zeszłoroczne kasztany
chować w kieszonce niepamięci
suche liście klonu
długo chodzić zatrzymywać się
powracać
od szkoły do kapliczki
liczyć dziurawe dachy ze słomy
szukać Słońca za burą chmurą
i drażnić kruchą słomką odwagi
rudego kundla za płotem

może kochać
to chodzić zatrzymywać się
powracać

To było naprawdę dawno. Gdzie? Na pewno w Nakonowie. 
Dzisiaj dodałem poniższe zdjęcie:

Popielec, spokojny dzień i nasze psy

Popielec, spokojny dzień i nasze psy, Trochę spokoju i normalności. Krzątanie się w mieszkaniu i koło domu. Baron Borys dyżuruje przed domem, a Pysia i Lady Elza swobodnie się przemieszczają asystując nam we wszystkich codziennych czynnościach. Elza za każdym razem schodzi ze mną do garażu i do kotłowni. Borys [podchodzi do mnie, gdy rozniecam ogień w piecu na wszystko. Podczas przerw w tej pracy, wychodzę na dwór i bawię się z naszymi psami. Dobrze się tu czują ....

Dog Borys i Czarny kot Edgara Allana Poego

Czarny kot Edgara Allana Poego został opublikowany 19 sierpnia 1843  roku na łamach The Saturday Evening Post. W tym czasie publikacja nosiła tymczasowy tytuł United States Saturday Post. Czytelnicy zareagowali pozytywnie na nowelę, co dało początek różnym parodiom, wliczając w to The Ghost of the Grey Tadpole autorstwa Thomasa Dunna Englisha.

Czarny kot Edgara Allana Poego to niesamowita opowieść.

Opis fabuły

Historia prezentowana jest z perspektywy narracji pierwszoosobowej, z anonimowym narartorem. Opowiada on, że od najmłodszych lat kochał zwierzęta. On i jego żona posiadają ich wiele, włączając w to dużego czarnego kota Plutona. Narrator i zwierzę są sobie wyjątkowo bliscy. Ich wspólna przyjaźń trwa kilka lat, do momentu gdy popada on w alkoholizm. Pewnej nocy, gdy przychodzi do domu pijany, zauważa, że kot stara się go unikać. Gdy próbuje go złapać, przestraszone zwierzę gryzie go. Ten w napadzie szału chwyta go, wyciąga nóż z kieszeni i umyślnie wydłubuje kotu oko.

Od tego momentu kot ucieka z przerażeniem na widok swojego pana. Początkowo narrator ma wyrzuty sumienia i żałuje swojego okrucieństwa. Ale to uczucie szybko ustępuje miejsca irytacji. Pewnego razu zabiera on zwierzę na zewnątrz i wiesza je na drzewie, gdzie umiera. W nocy jego dom ogrania tajemniczy pożar, który zmusza narratora, jego żonę i służbę do ucieczki. Gdy następnego dnia wraca do ruin swojej posiadłości, spostrzega na jedynej ścianie, która ocalała, figurę gigantycznego kota, powieszonego na linie.

Początkowo jest przerażony, ale stopniowo, wymyśla logiczne wyjaśnienie do tej sytuacji i zaczyna tęsknić za Plutonem. Po pewnym czasie znajduje on w tawernie podobnego kota. Ma taką samą wielkość i kolor jak Pluton, także brakuje mu jednego oka. Jedyną różnicą jest duża biała łata na brzuchu zwierzęcia. Narrator zabiera je do domu, lecz szybko zaczyna czuć odrazę, a nawet strach do kota. Plama na brzuchu zwierzęcia zaczyna nabierać kształtów i widzi on w tym obraz szubienicy. Następnie, gdy narrator i jego żona odwiedzają piwnicę w ich nowym domu, kot wchodzi pod nogi swojego pana, tak, że ten niemal spada ze schodów. W napadzie szału, bierze do ręki siekierę i próbuje zabić zwierzę, lecz jego żona go powstrzymuje. Rozwścieczony rozbija głowę swojej żony. Aby ukryć jej ciało, usuwa cegły ze ściany, chowa tam zwłoki i zamurowuje całość ponownie. Gdy zaalarmowana policja przychodzi do domu, nic nie znajduje i narrator jest wolny. Kot, którego chciał uśmiercić, przepadł. Ostatniego dnia śledztwa, towarzyszy on policji w piwnicy. Ten, pewny swojego bezpieczeństwa, komentuje solidność budynku i puka w miejsce gdzie schował ciało swojej żony. Nieludzki odgłos wypełnia wtedy pomieszczenie. Zaalarmowana policja burzy mur i znajduje ciało żony. Na jej głowie, ku przerażeniu narratora, znajduje się piszczący czarny kot. Zamurowałem potwora w mogilnej wnęce - dodaje.

Analiza

Tak samo jak w noweli Serce oskarżycielem, narrator w Czarnym kocie jest w wątpliwym stanie psychicznym. Na początku historii mówi, że faktycznie musiałby on osiągnąć stan szaleństwa, jeśliby miał oczekiwać od czytelnika, że ten uwierzy w historię, dając do zrozumienia, że został już oskarżony o szaleństwo. Czarny kot zawiera twarde potępienie alkoholizmu. Czyny narratora są spowodowane działaniem alkoholu, wrogiem, który niszczy jego osobowość. W noweli da się także dostrzec skłonność do opisu zła samego w sobie. Narrator wie, że zwierzęta są niewinne, właśnie dlatego je kocha, jednak daje się porwać i gnębić duchowi przekory, aż zabija w afekcie swoją żonę.

Aluzje

Użycie przez pisarza motywu czarnego kota prowokuje skojarzenia z różnymi przesądami, np. przesąd przytoczony przez żonę narratora, że wszystkie koty są wiedźmami w przebraniu. Tytułowy kot ma imię Pluton po rzymskim bogu podziemi.

Nasza sfora a psy w literaturze

Odyseusz i pies Argos.

Stare powiedzenie głosi, że najlepszym przyjacielem człowieka jest pies. Przekonał się o tym już prawie trzy tysiące lat temu tytułowy bohater eposu Odyseja Homera. Odyseusz powracił do domu po dwudziestu latach tułaczki. Dziesięć lat walczył w wojnie trojańskiej, a przez następne dziesięć tułał się po świecie. Mimo że był przebrany za żebraka, został rozpoznany po powrocie przez swojego psa Argosa – wiernego przyjaciela, który zaraz po tym zdechł. Motyw psa wielokrotnie pojawiał się w powieściach przygodowych i obyczajowych rónych epok literackich. Najpopularniejszym tytułem, który przychodzi do głowy to „Lassie wróć!” Erica Knighta. Opowieść o losach słynnego owczarka collie zna każde dziecko, bo to od dawna bestseller i klasyk literatury dziecięco-młodzieżowej.

Znamiennym przykładem w powieści przygodowej jest tutaj twórczość lubianego w Polsce – Jacka Londona. Biały Kieł z 1906 roku to historia tytułowego wilka (oraz jego matki), którzy trafiają w czasie polowania w ręce Indian. Sprzedany później niejakiemu Pięknisiowi, jest bity, głodzony i zmuszany do brania udziału w walkach psów.

Innym znanym dziełem Londona z czworonogiem w roli głównej jest Zew krwi (1903). Tutaj mamy do czynienia z mieszańcem bernardyna i owczarka szkockiego – Bucka, który wychowany w mieście, musi stawić czoło trudnemu życiu na dalekiej i zimnej Alasce. Obie wspomniane książki Londona zostały zekranizowane.

Pies Baskerville’ów to jedna z najgłośniejszych i najczęściej adaptowanych na ekrany kin powieści sir Artura Conan Doyle’a. Akcja powieści rozgrywa się na rozległych, ponurych i niebezpiecznych wrzosowiskach hrabstwa Devon. Właśnie tam w niejasnych okolicznościach giną kolejni spadkobiercy majątku Baskerville'ów. Niektórzy przypisują tajemnicze wypadki klątwie, prześladującej ród od przeszło dwóch wieków. Do akcji musi wkroczyć we własnej osobie Sherlock Holmes, wraz ze swoim nierozłącznym przyjacielem – doktorem Watsonem. Na miejscu domniemanych morderstw widziany jest przerażający, nadnaturalnych rozmiarów pies...

Niemniej groźny, choć bardziej bliski naszym czasom jest Cujo – tytułowy bohater powieści z 1981 roku amerykańskiego mistrza horroru, Stephena Kinga. To bernardyn, mieszkający wraz z rodziną Cambers na farmie w okolicy Castle Rock. Pewnego dnia zostaje ukąszony przez nietoperza zarażonego wirusem wścieklizny. Z dobrodusznego zwierzęcia staje się maszyną do zabijania. Czy komuś z rodziny uda się ocalić życie, czy wszyscy zostaną zagryzieni przez zarażoną bestię?

Psy są szeroko obecne także i w naszej rodzimej literaturze. Któż z nas nie zna Szarika ze słynnej powieści Janusza Przymanowskiego Czterej pancerni i pies? Ponad półwieczna kariera załogi „Rudy 102” została w pamięci już prawie trzech pokoleń, uwieczniona w nadal popularnym serialu telewizyjnym.

Znaną i lubianą postać psa Ferdynanda Wspaniałego stworzył w 1963 roku Ludwik Jerzy Kern. Ferdynand jest bohaterem bajki dla dzieci i młodzieży utrzymanej w konwencji filozoficznej groteski. Marzy o tym, aby zostać człowiekiem, a swoje marzenia spełnia we śnie.

W szkole podstawowej każdy z nas musiał natomiast usłyszeć historię bohaterskiego Lampo – psa z opowiadania Romana Pisarskiego O psie, który jeździł koleją. Jest to stworzenie bardzo inteligentne i aktywnie uczestniczy w życiu stacji kolejowej, na której zamieszkuje. We wzruszającym finale opowiadania Lampo ratuje dziewczynkę, która pozostawiona bez opieki bawi się na torach, wypychając ją spod kół pędzącego pociągu. Bohaterski pies ginie, stając się symbolem mądrości, wierności i poświęcenia.

Psie serce Michaiła Bułhakowa

Michaił Bułhakow i jego piesek.
Foto. 1937. Źródło: https://flic.kr/p/5TMSyw

Psie serce (ros. Собачье сердце) to tytuł opowiadanie Michaiła Bułhakowa, opublikowanego po raz pierwszy w ZSRR w roku 1987. Początkowo utwór miał znaleźć się w tomie Diaboliada , wydanym w 1925 roku, jednak włączeniu opowiadania do zbioru sprzeciwił się przewodniczący moskiewskiej rady miejskiej, Lew Kamieniew.  Bohaterem opowiadania jest profesor Preobrażeński, który przeszczepia psu Szarikowi ludzką przysadkę mózgową. Zwierzę zmienia się w człowieka, ale tym samym zyskuje najgorsze ludzkie przywary. Utwór w sposób zawoalowany podejmuje krytykę rewolucji proletariackiej. Opowiadanie zostało zekranizowane przez reżysera włoskiego Alberta Lattuadę w 1976 roku pt. Cuore di cane oraz w 1988 roku przez Władimira Bortko. 

Satyryczna, pełna gorzkiego humoru powieść Michała Bułhakowa. Autor opisuje w niej niezwykły eksperyment znanego moskiewskiego uczonego, który wszczepił psu ludzką przysadkę mózgową. Niespodziewanie okazało się, że ku swej hańbie i rozpaczy przemienił sympatyczne zwierzę w aroganckiego prostaka, złodzieja, alkoholika, łotra bez skrupułów, czyli osobnika równie odrażającego, jak dawca przysadki. Ta nieudana metamorfoza ilustruje pogląd pisarza, że nie wolno ingerować bezkarnie w prawa natury, gdyż może się to obrócić przeciwko eksperymentatorom. Ewolucja, a nie rewolucja (w najszerszym rozumieniu tego słowa), jest jedyną drogą do uszlachetnienia gatunku ludzkiego. (ze strony Prószyński i S-ka)

Opowiadanie o psie, który stał się człowiekiem. Utwór uniwersalny i przerażający w swojej wymowie - ufne zwierzę, które nikomu niczym nie zawiniło, doktor wykorzystuje do własnych interesów. Dokonuje eksperymentu: przeszczepia zwierzęciu jądra i przysadkę od martwego człowieka. Przesycona absurdalnym humorem, gorzka historia o stworzeniu „całkiem nowego człowieka”, która stała się literackim obrazem absurdów Rosji pod władaniem Stalina.

Ta krótka książka opisuje eksperyment naukowy i jego skutki. Skutkiem jest uczłowieczenie psa, które doprowadza do irytacji profesora Preobrażeńskiego. Pierwsza część książki jest przyjemna, nawet zabawna. Z kolei druga to bardzo przygnębiający obraz.

Tym razem nie miałem już do czynienia z wydanym samodzielnie opowiadaniem, a faktyczną minipowieścią (biorąc za wyznacznik objętość, oczywiście). Rzecz kręci się wokół moskiewskiego naukowca – i lekarza zarazem – prowadzącego liczne eksperymenty na ludziach i zwierzętach, z poszanowaniem zasad sztuki. Jako że odniósł w swym życiu liczne sukcesy, z których mogli skorzystać również możni Rosjanie, jego status pozwalał na przeprowadzenie nawet najbardziej szalonych doświadczeń. Jednym z takich było przeszczepienie Szarikowi – ulicznemu kundlowi – ludzkiej przysadki mózgowej i narządów rozrodczych.

„Psie serce” jest nie tylko satyrą, ale i opowieścią z morałem, zaś główni bohaterowie są zdecydowanie dalecy od bycia bezrefleksyjnymi. To historia o tym, że naturę najlepiej zostawić w spokoju, a nawet najbardziej – zdawałoby się – przełomowe odkrycie może być całkowicie bezwartościowe ze względu na to, jakie skutki za sobą pociąga. W ramach poznawania klasyki literatury, zdecydowanie warto po tę pozycję sięgnąć.