środa, 14 października 2015

Pieśń Szaraka



Mirosław Antoni Glazik (M.A.G.)



Pieśń  Szaraka
























Biegnę przez pola przez łąki
przemykam pomiędzy drzewami
chemiczne zostawiam ślady
para czujnych oczu i słuchy  i rytm
 i strach i radość zielona symfonia deszczu i słońca
wytrwałość się opłaca nie tylko w zalotach uciekłem
z legendy o szalonym zającu
o zmroku się pojawiam jakby znikąd
jestem cieniem na księżycu pojawiam się i znikam
przyzywam brzask i wiosnę przynoszę
nowe światło na pola uprawne 
i życiodajną wodę szepcę do pękającego jaja
podszywam się pod czajkę
o zmierzchu poruszam się w oku sowy
dawnymi czasy łowiono mnie do zebrania plonów
polują na mnie z reflektorami
woń psów woń prochu
woń człowieka coraz
coraz bliżej uciekam
pędzę chcę żyć chcę żyć chcę żyć
na łąkach siedzę nieruchomo
swobodnie w zaroślach
wykorzystuję lasy i zagajniki umiem znikać
bujne chwasty zatrute trawy kosy żniwiarzy
trzaask trzaask ciach ciach
ścinanie zająca zboże krwawi 
traktory pługi sidła
kaleczą szczerość pola
samotnie stoję słupkiem
a potem bieg szybki jak wiatr
żyję pod osłoną nocy
jestem pieśnią i krajobrazem                                   
umykam spod łap chartów
błąkam się po bezdrożach
siedzę na ścianach katakumb
i na wielkanocnych stołach
pośród pisanek i przy Świętej Rodzinie
wyrastam jako cierń z kostura pielgrzyma
czarownice mogą przebierać się za zająca
niezauważalny przemykam przez życie
rzucają mnie do ognia oczyszczenia
zmieniają się pola
smutek unosi się jak jesienna mgła
jestem wytrwały
pędzę pędzę pędzę
chcę żyć chcę żyć
chcę...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz